සඳකඩ පහනක කැටයම් ඔපලා පාවෙන දේදුනු ලැගුම් ගනී
කැලැතුනු රසයක පැන ආ බුබුලක් අකුරු වැලක් දෙහදක ලියවෙයි.
යුගයෙන් යුගයට නොමියෙන දහනක ගීයක පදනම මතුවෙද්දී
නොපෙනෙන ඈතක ඈ ගෙන යනවා
සියුමැලි කැකුලක් මැලැවෙද්දී...//
දහසක් පෙති මත රහසක් කොඳුරා තුඩින් තුඩක ගෙන යන බිංඳු
ගව්වක් ඉහලට ගොනුකොට රඳවා පොපියන දෙතොලක් එහි කැන්ඳු
අහස ගුගුරා කලුවක් වපුරා ඒ හා මුහුවුණු වැහි බිංඳු
ඈ ගෙන යද්දී නටඹුන් අතරේ
තවකෙක් ඈ වෙත හද රැන්ඳු..//
හදවිල ඉපැදුනු කැකුලක් නොතලති න‍ටුවෙන් ගලවා දුරක යවා
මිහිලිය නෙත්කොට ගිලිහුනු කඳුලක් සත්සමුදුරට මුහුව ගියා
ඔබට උරුම වූ රිදුනු තැවුනු හද එක්ටැම් මැදුරක කඳුලු අරා
රුවන් විමානේ පියාඹා එනතුරු පොපියන හදවත සිටියි බලා
ගායනය සුනිල් එදිරිසිංහ
